Λέων
ἀγρεύσας
μῦν
ἔμελλε
δειπνήσειν·
ὁ
δ᾽
οἰκότριψ
κλὼψ
ἐγγὺς
ὢν
μόρου
τλήμων·
τοιοῖσδε
μύθοις
ἱκέτευε
τονθρύζων
“ἐλάφους
πρέπει
σοι
καὶ
κεραφόρους
ταύρους
θηρῶντα
νηδὺν
σαρκὶ
τῇδε
πιαίνειν·
μυὸς
δὲ
δεῖπνον
οὐδ᾽
ἄκρων
ἐπιψαῦσαι
χειλῶν
ἅλις
σῶν. ἀλλὰ
λίσσομαι, φείδου.
ἴσως
χάριν
σοι
τήνδε
μικρὸς
ὢν
τίσω.”
γελάσας
δ᾽
ὁ
θὴρ
παρῆκε
τὸν
ἱκέτην
ζώειν·
καὶ
φιλαγρευταῖς
ἐμπεσὼν
νεηνίσκοις
ἐδικτυώθη
καὶ
σφαλεὶς
ἐδεσμεύθη.
ὁ
μῦς
δὲ
λάθρῃ
χηραμοῦ
προπηδήσας,
στερρόν
τ᾽
ὀδοῦσι
βραχυτάτοις
βρόχον
κείρας,
ἔλυσε
τὸν
λέοντα, τοῦ
τὸ
φῶς
βλέψαι
ἐπάξιον
δοὺς
μισθὸν
ἀντιζωγρήσας.
